W październiku 2009 do mojej kieszeni wpadł iPhone. Pomyślałem sobie, że warto sprawdzić magiczną moc jabłka przy okazji wymiany telefonu. Przecież to nic nie kosztuje.
Moje zdanie o produktach Apple było od dawna już sprecyzowane – ładne, ale drogie i obciążone zbyt dużym czynnikiem lansu. Chyba większość pececiarzy, szczególnie użytkowników Linuksa, podobnie ocenia Jabłka.
Na temat iPhona napisano już wszystko, ja dodam tylko, że telefon nie jest pozbawiony wad, ale niech rekomendacją będzie to, że ma na tyle zachwycające wykonanie zarówno sprzętu jak i systemu operacyjnego, że postanowiłem nabyć Maca.
Zdecydowałem się na iMaca, gdyż nie lubię laptopów, a lubię duże monitory i wydajne komputery. Takim właśnie tropem dotarłem do ślicznego intelowskiego iMaca stojącego na moim domowym biurku. Szkoda tylko, że w pracy stoi przede mną czarny i smutny Dell.
Po prawie 20-stu latach uprawiania pecetowej blacharki czyli składaków, tanich laptopów i części z odzysku moje skronie oprószyła siwizna, dzięki czemu znacznie lepiej teraz się prezentuję w sztruksowych marynarkach. Poza siwizną nauczyłem się jak radzić sobie w sytuacjach awaryjnych, tak od strony sprzętowej jak i programowej.
Na darmo, posiadam komputer który działa. Ma wszystko w środku, niczego się w nim nie wymienia, ulepsza. Nie zamienię karty graficznej, nie dodam chłodzenia, nie rozszerzę ramu. Jest pięknie.
Maj 15th, 2009 at 15:33
No nareszcie nowy wypis na blogu. W samą porę, bo bułki, które kupiłeś w sierpniu łońskiego roku, zdążyły już zeschnąć na kamień.
Całe szczęście, że obudowa iMac nie rysuje się z tyłu jak iPhone ;)
Czerwiec 18th, 2009 at 23:32
No i nie doczekaliśmy się na odpowiedź na komentarz tego dzielnego foki.
W międzyczasie urodziło się nowe przemyślenie: Mac to realizacja podświadomego parcia na powrót do dzieciństwa, do łona matki niemalże (stąd parcie, ale z przeciwnym zwrotem, pamiętajmy). Wszak za młodu świat był prosty jak jabłuszko, a wraz z dojrzewaniem wydawało nam/wam (?) się, że dorosłość wyraża się w komplikowaniu spraw, czyli w kolejnych etapach: Atari/Amiga/Commodore, DOS, Windows, Linux/BSD.
Czerwiec 19th, 2009 at 7:00
Nie dam się sprowokować, nie dam się sprowokować, nie dam się sprowokować, nie dam się sprowokować, nie dam się sprowokować. Pozdrawiam całą niemiecką palestrę.