Pośród przesłanych przez użytkowników sugestii jest wiele interesujących propozycji nowych funkcji, jednak w moim harmonogramie prac wciąż na pierwszym miejscu jest zwiększenie wydajności silnika AleBota. W zasadzie napisane mam 75% kodu (w Ruby), który byłby w stanie obsłużyć 100 razy więcej zapytań. Brakuje tylko przepisania większości funkcji odpowiedzialnych za obsługę komend oraz procedury utrzymującej połączenie z bazą danych. Potem jeszcze optymalizacja skryptu aktualizującego dane aukcji (mam koncepcję aby robił to kilkanaście razy szybciej) i kilka dni testów.

Problem w tym, że nie wiem czy ta zabawa ma sens. Chyba się starzeję.

z bogiem w sercu:
wiersze o maryi
wiersze o maryji
wiersz religijny do pana boga
wiersz o miłości i moralności

medykalia:
wstrzyknięcie botoksu w bytomiu
wiersz nowotwór
kamil szewczyk lekarz

strofy raczej niepokojące:
masturbacja młodszej siostry
wierszyki o miłosci do siostry

poezja dla czytelnika wymagającego:
wiersze astralne
pewny siebie wiersz
wierszyki o symetrii
wiersze o marynarzach
strzelba na ścianie
wiersze singla

eSeMeSy okolicznościowe:
kartka z pięknym wierszem o miłości
wiersze o milosci +żona
wiersz lubie cie
wierszyki na świeta dla starszych
wierszyki na 26 grudnia

Gdyby odbywał się plebiscyt to postawiłbym na botoks.

To nietypowe wcielenie Adama Sandlera jako mocno oderwanego od rzeczywistości dentysty, który leczy ból po stracie rodziny grając na PS2 i ustawicznie remontując kuchnię. Film jest takim samym krokiem milowym w karierze komika Sandlera jakim niewątpliwie był Eternal Sunshine of the Spotless Mind dla Jima Carrey’a. Jest to moim zdaniem drugi udany film (po 25th Hour) z nine-eleven w tle.

Gra jest piękna. Nie miałem zielonego pojęcia o możliwościach PS2, nastawiałem się na klimaty jak w grach z początku XXI wieku, czyli raczej bez rewelacji – nieudolne 3D, które razi w oczy o wiele bardziej niż hi-end 2D w takim np. Fallout z 1997 roku. Usiadłem przed konsolą, wynudziłem się na intro, a potem zaniemówiłem. To co widać na dołączonej ilustracji to kwintesencja wrażeń jakie czekają na gracza. Jesteśmy sobie rycerzykiem na koniku, pomykamy na luzie przez stepy akermańskie, nawet góry czy majestatyczne budowle mijamy bez szczególnej ekscytacji. Szaleństwo zarzyna się dopiero gdy znajdziemy się w tytułowym cieniu. Kolos nie jest jakimś tam zwykłym bosem, który charakteryzuje się wzrostem dwa razy większym od bohatera i dodatkową wyrzutnią rakiet zamiast obojczyka. Przeciwnicy w tej grze są jakieś 100 razy więksi od rycerzyka i tą różnicę doskonale się czuje, np. chodząc między nogami czegoś co ma paznokcie większe od naszej klatki piersiowej.

Gra jest wyjątkowa. Jestem pewien, że nie ma takiej drugiej w całym świecie konsol, blaszaków, a nawet ruskich automatów typu „jajeczka„. Chodzi o to aby załatwić 16 ludków, chociaż na początku nie wiadomo za bardzo po co. Nawet przychodzi refleksja, że przecież te owłosione olbrzymy nic mi nie zrobiły. Jednak pełen współczucia przebijam ich łby ostrym mieczem, a czarna krew tryska z siłą tysiąca di Trevi. Można załatwić monstrum typu wielki facet (tych jest najwięcej) ale nie samych człekokształtnych przyjdzie nam mordować. Jest ptaszek, ryba, konik, jaszczurka, robal jak w Diunie i pewnie inne atrakcje (doszedłem dopiero do połowy gry), a wszystkie muszą zginąć by wskrzesić kobietę życia głównego bohatera. Miło.

Gra jest wizytówką PS2. Teraz, gdy doświadczyłem kilkudziesięciu innych gier z tej platformy mogę z całą odpowiedzialnością wydać taki sąd. Tylko trochę kiepsko, że przygodę z czarnulą zacząłem od najlepszej produkcji…